حقارت طالبان در برابر زنان افغان

شمایل عبدالرحیمزی

طالبان در تلاش ایجاد بن‌بست‌های سیاسی، اجتماعی و مذهبی برای زنان هستند. موانعی که این گروه به واسطۀ عقایدشان برای زنان به‌وجود آورده‌اند، آهسته آهسته در گفتگوهای صلح نمایان می‌شود.

تلاش اصلی این گروه ایجاد بحث‌های زرگری به واسطه قرائت رادیکال دینی و جذب گروه‌های افراطی جامعه می‌باشد.

این بحث‌ها در روزهای گذشته با واکنش‌های افراد سابق این گروه در قضیۀ ذکر اسم مادر در تذکره به‌خوبی دیده می‌شود.

نشر ویدیوهای شلاق زدن زنان و سنگ‌سار مردها در فضای مجازی، از طرفی ایجاد جنگ روانی برای مردم به‌خاطر یادآوری خاطرات تلخ و همچنین ایجاد رعب و وحشت در دل مردم برای عدم واکنش به خواسته‌های احتمالی این گروه در آینده می‌باشد و از طرف دیگر به‌خاطر جذب و پیگیری افراد رادیکال مذهبی به‌صورت نامحسوس برای ایجاد ایدیالوژی افراطی‌گرایانه مذهبی تحت لوای این گروه می‌باشد.

 نشر این ویدیوها بدون شک اتفاقی و سهل‌انگارانه نیست. برخی احزاب تندرو و گروه‌های مسلح غیرمسوول نیز در این روزها با استقبال از پیشنهادات طالبان در قالب موضوعات مورد بحث صلح مثل آزادی زنان، آزادی نسل جوان، مذهب جعفری، تعدیل قانون اساسی و ایجاد تفرقه قومی با ترویج کلماتی مثل بی‌ناموسی و بی‌غیرتی قصد دارند تا راه را برای ورود طالبان به ساختار سیاسی اجتماعی جامعه باز کنند.

از طرف دیگر نیز نشر پیام برخی سفارت‌خانه‌ها مبنی بر اهداف تازه گروه‌های تروریستی که نهادهای اجتماعی و زنان از اهداف بزرگ آن‌ها می‌باشد، نشان می‌دهد این گروه در تلاش تضعیف کردن نقش زنان به واسطه برتری جنسیتی از گروه‌های افراطی ضد زن است.

اما این گروه در محاسبات خود برای آنچه آن‌ها تسلط بر افغانستان می‌نامند، با اشتباه بزرگی مواجه‌ استند. زنان افغان امروزه دیگر اهل خاموش شدن نیستند. زنان امروز اگرچه در موارد بسیاری در برابر مشکلات‌شان سدهای عظیمی داشته‌اند، اگرچه مورد ظلم بسیار قرار گرفته‌اند، اگرچه حق آنان آن طور که باید داده نشده، اما فاصله بسیار زیادی با دورۀ تیره و تاریک طالبان دارند.

دیگر امروزه فردی جرات نمی‌کند که آن‌ها را در انظار عامه کیبل بزند. شاید اگر طالبی خیال این را دارد که با ورود به کابل می‌تواند کیبلی به دست بگیرد و هرکس که خلاف میل آن‌ها بود را به راحتی شلاق بزند، باید بداند دیگر به آنان این اجازه داده نخواهد شد.

در گروه مذاکرات طالبان، هیچ زنی وجود ندارد. این نشان می‌دهد که این گروه در برابر زنان، آن قدر حقیر و ضعیف است که حتا توانایی آن را ندارد که حتا به‌صورت سمبولیک زن را به‌عنوان نماینده انتخاب کنند.

طالبان در صورت خیال داشتن برای بازگشت به جامعه، ابتدا باید از زنان زیادی در افغانستان معذرت بخواهند. زنانی که آن‌ها را به راحتی نخواهند بخشید. زنانی که در سوگ عزیزان‌شان، دیگر اشکی برای گریستن ندارند. زنانی که امروزه نیمی از جامعه کشور را تشکیل می‌دهند. زنانی که به یک واقعیت مسلم اجتماعی، فرهنگی و سیاسی افغانستان امروز تبدیل شده‌اند.