طالبان در آغوش پاکستان!

ملابرادر در آغوش جنرال فیض حمید، رییس آی.اس.آی

در یکی دو روز اخیر هیاتی از طالبان به رهبری ملابرادر آخوند به دعوت پاکستان سرگرم دیدار از آن کشور است. مقام‌های پاکستانی ضمن استقبال گرم از آن‌ها، ظاهرا موضوع ادامۀ مذاکرات طالبان با ایالات متحده امریکا را موضوع گفتگو با این هیات مطرح کرده است.

گفته می‌شود زلمی خلیل‌زاد؛ فرستاده دولت امریکا در امور صلح افغانستان نیز با هیات طالبان در اسلام‌آباد دیدار داشته است.

این سفر و گفتگوها درست در زمانی صورت می‌گیرد که انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان به انجام رسیده و مردم افغانستان بی‌صبرانه منتظر اعلان نتایج انتخابات‌اند تا دولتی برآمده از این انتخابات بتواند از آدرس مردم افغانستان در مذاکرات صلح با طالبان شرکت کند.

البته پس از این‌که جریان مذاکرات طالبان و سفر قریب‌الوقوع هیات رهبری این گروه به امریکا توسط اعلان توییتری رییس‌جمهور امریکا متوقف گردید، هیاتی از این گروه سفرهایی را به مسکو، چین و تهران نیز انجام داد که در راستای سرنوشت آینده مذاکرات صلح در افغانستان و جایگاه و پایگاه طالبان در این مذاکرات قابل تحلیل می‌باشد.

هرچند طالبان به‌عنوان یک گروه دهشتگر و شریک تروریزم بین‌المللی از انزوای سیاسی خارج گردیده و امروز در پایتخت‌های بسیاری از کشورهای درگیر در قضایای افغانستان سفر می‌کنند، اما در این میان اسلام‌آباد هنوز به‌عنوان مرجعیت سیاسی و اعتقادی طالبان شناخته می‌شود که یک جریان شکسته و فروافتاده را بازسازی کرده و با مساعدت‌های بی‌دریغ مالی و تسلیحاتی سرانجام به‌عنوان شریک قدرتمند در سرنوشت سیاسی افغانستان مطرح کرده و به رسمیت شناساند.

از همین رو اسلام‌آباد در نقش دایۀ فداکار برای طالبان شناخته می‌شود که تحت هرگونه شرایط می‌تواند به جهت‌های سیاسی طالبان سمت‌وسو بخشد.

حمایت  اسلام‌آباد از طالبان البته تعریف و نیت مشخص دارد که غایت آن به قدرت رساندن آن گروه در افغانستان و در کمترین دست‌آورد، شریک ساختن آن گروه در ساختار قدرت سیاسی در نظام سیاسی آینده افغانستان می‌باشد که فرایند مذاکرات طالبان و امریکا، پاکستان را به این هدف نزدیک کرده بود.

توییت ناگهانی آقای ترمپ اما دیوار این آرزو را ظاهرا فرو ریخت و اکنون مقام‌های پاکستانی بار دیگر در تلاش افتاده‌اند با استفاده از سطوح مختلف لابی‌گری به کالبد مردۀ این مذاکره دوباره جان بدهد که تقاضای عمران‌خان از رییس‌جمهور امریکا مبنی بر آغاز دوباره مذاکرات طالبان و امریکا و همین گونه سفیر زلمی خلیل‌زاد به اسلام‌آباد در راستای همین نیت عنوان می‌شود.

رخداد مهمی که اما در این وسط اتفاق افتاد، برگزاری انتخابات ریاست جمهوری افغانستان بود که بسیاری از رهبران سیاسی این کشور و حتا کاندیدان انتخابات با شک و تردید نسبت به آن می‌نگریستند.

از این رو با اعلان نتایج انتخابات و تشکیل حکومت جدید، شکل و محتوای مذاکره با طالبان نیز متفاوت خواهد بود که ظاهرا همین موضوع سبب نگرانی اسلام‌آباد نیز گردیده است.

البته این واقعیت را نیز باید به رسمیت شناخت که پاکستان مثل هر کشور دیگر همسایه در افغانستان، منافع متقابل تعریف‌شده دارد، اما تامین این منافع از آدرس دولت افغانستان امکان‌پذیر می‌باشد که قرار است به زودی تشکیل گردد و نه از آدرس طالبان که یک گروه دهشت‌افگن بوده و تا همین چندی قبل عضوی برجسته از بدنه تروریزم بین‌المللی حساب می‌شد.

از همین رو برای اسلام‌آباد خیلی باصرفه خواهد بود که اگر استراتیژی آن کشور را در پیوند با افغانستان با دید درازمدت تعریف کرده و به‌جای حمایت از ادامۀ جنگ در این کشور، به پایان آن با دولت و مردم افغانستان همکاری کند.

هیچ عقل سالمی باور نخواهد کرد که افغانستان باثبات و عاری از جنگ برای امنیت ملی پاکستان تهدید محسوب گردیده و برعکس افغانستان آشوب‌زده و ادامه جنگ در این کشور در درازمدت به نفع امنیت ملی پاکستان خواهد بود.

بی‌هیچ تردیدی چنین نخواهد بود که جاری‌شدن دریای خون در افغانستان عطش خوش‌بختی پاکستان را برطرف می‌کند، اما به‌طور حتم و قاطع می‌توان گفت که استقرار صلح و امنیت در افغانستان و ایجاد مناسبات دوستانه میان مردم و دولت پاکستان و افغانستان شرایط و زمینه‌های بسیاری را برای سعادت مردم هر دو کشور فراهم خواهد کرد.

بنابراین انتظار می‌رود که دولت پاکستان و به‌خصوص استراتیژی‌پردازان امنیت ملی آن کشور، چشم بر این واقعیت بگشایند که حمایت از طالبان و تمویل جنگ در افغانستان نمی‌تواند اهداف امنیت ملی پاکستان را برآورده کرده و مردم پاکستان را به امنیت و آسایش برساند.

با توجه به این واقعیت بهتر خواهد بود که اسلام‌آباد توانایی‌های لازم را به خرج داده و با دولت و مردم افغانستان در راستای استقرار صلح و ختم جنگ همراهی کند که افغانستان باثبات منافع بسیار را عاید حال پاکستان خواهد کرد.

یکی از اقدام‌هایی را که پاکستان می‌تواند در این راستا به انجام برساند، مهار طالبان می‌باشد که بی‌تردید تقویت بیشتر آن درد سری پرهزینه برای فردای پاکستان خواهد بود.

سرمقاله

نظر بدهید

برای درج نظر اینجا کلیک کنید