پروندۀ افغانستان روی دست نامزدان امریکا

helari-tramp

دو نامزد نهایی احزاب دموکرات و جمهوری‎خواه درحالی وارد دور حساس رقابت‎های انتخاباتی در آخرین هفته‎های کاروزار می‎شوند که بسیاری از کشورها نیز سرنوشت خود را با این رخداد دموکراتیک گره می‎زنند.

از این جمله اما افغانستان و شهروندان آن بیش‎تر چشم به این قضیه دوخته و منتظرند که تصمیم این دو نامزد درباره آیندۀ افغانستان چه خواهد بود؟ این سوال برای آنان اهمیت دارد که آیا برنده شدن هیلاری کلینتون؛ در جایگاه زن قدرتمندی که نامزد دموکرات‎ها بوده و پیش از این نیز در ساختاری حکومتی در خصوص افغانستان شرکت کرده بهتر است یا رییس‌جمهور شدن تجارت‌پیشه‎‌یی که تا حدودی مباحث را تندتر و ملی‎گراتر مطرح می‎کند.

هرچند مقام اول کاخ سفید به عنوان شخصی‎که درباره دنیا تصمیم‎گیر خواهد کرد، نمی‎تواند متمرکز و معطوف به مسایل داخلی باشد، ولی فرازهای اول از مناظرات و سخنرانی‎های این دو نامزد بر محور مسایل داخلی آغاز می‎شود. مسلم است که منافع ملی هر کشور برای مقام اول آن اولویت دارد و این را نمی‎توان انکار کرد.

اما در این میان افغانستان اگر از جایگاه نخست در سیاست‎های کاخ سفید برخودار نباشد، در میان اولویت‎های مهم مسایل مطرح در سیاست‎های این کشور مقتدر جهان قرار دارد. به همین دلیل نیز جدا از اینکه برندۀ نهایی کدام نامزد را بدانیم، می‎توان گفت که افغانستان یکی از پرونده‎هایی خواهد بود که روی دست رییس‌جمهور آیندۀ امریکا قرار دارد. چه اینکه نامزد دموکرات‎ها، بار سنگین ریاست جمهوری امریکا را بر دوش بکشد و یا آنکه عنصر مورد حمایت جمهوری‎خواهان بر این مسند بنشیند، ناگزیر خواهد بود تا افغانستان را مورد حمایت قرار داده و این پرونده را به فرجام برساند.

این مسأله در صحبت‎های نخستین دو نامزد کنونی نیز مطرح شده بود. دونالد ترامپ در یکی از سخنرانی‎هایش گفت: “تهاجم ایالات متحده به عراق اشتباه بود، اما من هرگز نگفته‌ام که تهاجم ما به افغانستان اشتباه بوده است. افغانستان همسایۀ پاکستان است و باید مواظب اسلحۀ هسته‎یی پاکستان بود.”

ترامپ در ۲۹ اپریل نیز به تلویزیون فاکس نیوز گفت: “در افغانستان باقی خواهیم ماند؛ زیرا در شرق میانه کشوری است که ما باید به آن می‎رفتیم و چون‎که [افغانستان] در جوار پاکستان قرار دارد، کشوری‎ که دارای اسلحه هسته‌یی است. به نظر من باید آنجا بمانیم و بیش‎ترین تلاش را کنیم. حدود ۱۰ هزار سرباز امریکایی مستقر در افغانستان را در آنجا حفظ خواهیم کرد صرف به خاطر اینکه پاکستان مجهز با اسلحه هسته‌یی است، فکر نکنم جز این گزینه، راه دیگری داشته باشیم.”

نظر بانو هیلاری نیز از جهات زیادی مشابه به این نوع نگاه است. این نامزد مورد حمایت دموکرات‎ها در خصوص افغانستان تصریح کرده است: “ما برای کمک به آن کشور (افغانستان) با جان و مال سرمایه‌گذاری کرده‌ایم و پذیرفته نمی‎توانیم که بار دیگر آن کشور زیر سلطۀ طالبان یا داعش قرار گیرد و ما و تمام جهان را تهدید کند.” “روشن است که اگر رییس‌جمهور شوم، توجه خود را از افغانستان منحرف نخواهم ساخت.”

با این وجود، هرچند نظارت از این روند و پی‌گیری مناظرات انتخابات در کاروزارهای داغ این کشور یک نیاز در راستای حساسیت‎های سیاسی از سوی شهروندان آگاه است، ولی دغدغه از واگذاری افغانستان به حال خودش در سیاست‎های این نامزدان جا نخواهد داشت؛ زیرا منطقی نیست تا افغانستان به عنوان یک پروژه پر هزینۀ امنیتی نافرجام مانده و باعث بدنامی امریکا و هم‌پیمانان این کشور شود. از سویی هم واگذاری افغانستان در حالت کنونی، موجب رشد افراط‎گرایی خواهد شد که پیامد آن محدود به یک کشور نبوده و دامن دنیا را تا امریکا و اروپا نیز خواهد گرفت.