Layout A (one post)

سلامتی مساله‌یی فردی نیست

میزان سلامتی شما، با میزان سلامتی و خوشحالی همسرتان همبستگی قوی دارد

سلامتی مفهومی بسیار پیچیده است. کی و در چه شرایطی می‌توان فردی را سالم دانست؟ به دلیل همین ابهام، سنجه‌های مختلفی برای ارزیابی میزان سلامتی افراد ساخته شده است. اما بیشتر این سنجه‌ها «فردی» هستند. در حالی که تحقیق‌های اخیر نشان می‌دهند سلامتی ممکن است مفهومی شبکه‌یی و نظام‌مند باشد که برای فهم آن می‌بایست سطحی گسترده‌‌تر از فرد را در نظر گرفت. مطالعه‌یی جدید رابطۀ سلامتی فرد را با همسرش سنجیده است.
اگر ازدواج کرده‌اید، خوش‌حال‌کردن همسرتان ممکن است نفعی هم عاید خودتان کند و سلامتی‌تان را افزایش دهد. ویلیام جی. چاپیک در دانشگاه ایالت میشیگان و ادوارد اوبراین در دانشگاه بوث شیکاگو طی تحقیقی دریافتند که داشتن همسری خوش‌حال‌‌‌تر به سالم‌تر‌بودن یک شخص گره خورده است، کاملن فارغ از اینکه خود فرد چقدر خوش‌حال یا ناراحت است.
شماری از مطالعاتِ قبلیْ خوش‌حالی یک نفر را با سلامتی و طول عمرش مرتبط می‌دانستند. اما محققان ‌پرسیدند که آیا بودن در کنار افرادِ خوش‌حال نیز ممکن است چنین تأثیر مشابهی بر ما داشته باشد یا خیر. برای به‌آزمایش‌گذاشتن این نظریه، چاپیک و اوبراین سلامتی و خوش‌حالیِ قریب به دوهزار زوجِ پنجاه تا نودوچهارساله را طی شش سال سنجیدند. هر دوی زوج‌ها به خوش‌حالی فردی و رضایت خاطر از زندگی‌شان نمره دادند و به پرسش‌هایی دربارة سلامت جسمانیِ شخصی نیز پاسخ گفتند. آن پرسش‌ها شامل میزان فعالیت‌شان و همۀ مشکل‌های مزمن سلامتی می‌شد.
نتیجۀ حاصل آن بود که خوش‌حالیِ همسرِ یک نفر قوین به این وابسته است که چقدر خود فرد، از لحاظ سلامت کلی و آسیب‌های جسمانی و میزان فعالیت، سالم بوده است. ظاهرن این مطلب دربارۀ هر دو طرف صادق بود. فراتر از این، تأثیر خوش‌حالیِ همسر بر سلامت یک نفر از میزان خوش‌حالیِ خود او مستقل بود. چاپیک و اوبراین نوشتند: «این تحقیق اثبات کرد که گویا همسرِ خوش‌حال را می‌توان نشانگر سلامتی خودِ فرد دانست.»
این ارتباط را می‌توانیم با چند نظریه توضیح دهیم: یکی اینکه مراقبتی که یک همسر خوش‌حال (به‌جای همسری ناراحت) از فرد می‌کند می‌تواند سلامت وی را افزایش دهد؛ دیگر اینکه داشتن همسری مثبت‌اندیش‌تر احتمالن به فرد این روحیه را می‌دهد که در جهت سلامتی‌اش کارهایی انجام دهد، همچون ورزش‌کردن، تغذیۀ سالم و خواب منظم؛ در نهایت زندگی با همسری خوش‌حال‌‌‌تر می‌تواند حس سعادت عاطفی را افزایش دهد و شاید میزان استرس و همچنین خطر مسایل استرس‌محور را کاهش دهد.
این یافته‌ها همچنین نشان داد که مفهوم سلامتیِ جسمانی چگونه گسترده‌تر از آن چیزی است که فکرش را می‌کنیم، یعنی بیشترْ مفهومی نظام‌مند است تا مساله‌یی فردی.
اوبراین می‌گوید: «یافته‌های پیشین خالی از بستر اجتماعی‌اند. تصویری که ترسیم شده است عمدتن دربارۀ خودِ فرد جدا از دیگران است اما، در زندگی روزمره، سلامتی و خوش‌حالیِ ما ممکن است عمدتن از افراد اطراف‌مان تأثیر بپذیرد. ما یک‌ جور اثر «انتقالی» را مشاهده کرده‌ایم: همسرانِ خوش‌حال‌‌‌تر از خودهای شادتر خبر می‌دهند.»
پس اگر شما همسر خوش‌حالی داشته باشید، احتمالن عادات سالمِ وی تأثیرهای منفی ناشادمانی را خنثا می‌کند. اگر تحقیق‌های آیندهْ این ارتباط را تأیید کند، خوش‌حالیِ همسر شاید روزی شاخص دیگری برای سلامت شود. اوبراین می‌افزاید: «این تحقیق راه جدیدی را پیش می‌نهد تا بلقوه کاهش سلامتی را در افراد تشخیص داده و درمان کنیم. همسری ناراحت ممکن است نشانۀ مشکل‌های سلامتی در افراد باشد.»
نویسنده: آلیس جی. والتون
منبع: شیکاگو بوث ریویو/ ترجمان

ادامه مطلب

Layout A2

سلامتی مساله‌یی فردی نیست

میزان سلامتی شما، با میزان سلامتی و خوشحالی همسرتان همبستگی قوی دارد سلامتی مفهومی بسیار پیچیده است. کی و در چه شرایطی می‌توان فردی را سالم دانست؟ به دلیل همین ابهام، سنجه‌های مختلفی برای ارزیابی...

ادامه مطلب

سران دولت در امور کمیسیون‌های انتخاباتی مداخله می‌کنند!

بنیاد انتخابات شفاف افغانستان (تیفا) در حضور رییسان کمیسیون‌های انتخابات و شکایت ابراز کرد گزارش‌هایی به این نهاد رسیده که سران دولت در امور کمیسیون‌ها مداخله می‌کنند. نعیم ایوب‌زاده، رییس این نهاد...

ادامه مطلب

Layout A2 (combined with B)

سلامتی مساله‌یی فردی نیست

میزان سلامتی شما، با میزان سلامتی و خوشحالی همسرتان همبستگی قوی دارد سلامتی مفهومی بسیار پیچیده است. کی و در چه شرایطی می‌توان فردی را سالم دانست؟ به دلیل همین ابهام، سنجه‌های مختلفی برای ارزیابی...

ادامه مطلب

Layout A3

میزان سلامتی شما، با میزان سلامتی و خوشحالی همسرتان همبستگی قوی دارد سلامتی مفهومی بسیار پیچیده است. کی و در چه شرایطی می‌توان فردی را سالم دانست؟ به دلیل همین ابهام، سنجه‌های مختلفی برای ارزیابی میزان سلامتی افراد ساخته شده است. اما بیشتر این...

ادامه مطلب

بنیاد انتخابات شفاف افغانستان (تیفا) در حضور رییسان کمیسیون‌های انتخابات و شکایت ابراز کرد گزارش‌هایی به این نهاد رسیده که سران دولت در امور کمیسیون‌ها مداخله می‌کنند. نعیم ایوب‌زاده، رییس این نهاد روز یکشنبه در نشستی در حضور نجیب‌الله احمدزی؛ رییس...

ادامه مطلب

پدیدۀ مهاجرت که در سال‌های اخیر شدت گرفته است حال صرف یک چالش محلی نه که به یک معضل جدی بین‌المللی مبدل شده است. در آخرین مورد پنج‌شنبه گذشته، کشور آلمان تعداد ۱۸ افغان مهاجر را به افغانستان برگرداند. در دو مورد دیگر پیش از این شماری از افغان‌های...

ادامه مطلب

Layout A (with pagination)

سلامتی مساله‌یی فردی نیست

میزان سلامتی شما، با میزان سلامتی و خوشحالی همسرتان همبستگی قوی دارد

سلامتی مفهومی بسیار پیچیده است. کی و در چه شرایطی می‌توان فردی را سالم دانست؟ به دلیل همین ابهام، سنجه‌های مختلفی برای ارزیابی میزان سلامتی افراد ساخته شده است. اما بیشتر این سنجه‌ها «فردی» هستند. در حالی که تحقیق‌های اخیر نشان می‌دهند سلامتی ممکن است مفهومی شبکه‌یی و نظام‌مند باشد که برای فهم آن می‌بایست سطحی گسترده‌‌تر از فرد را در نظر گرفت. مطالعه‌یی جدید رابطۀ سلامتی فرد را با همسرش سنجیده است.
اگر ازدواج کرده‌اید، خوش‌حال‌کردن همسرتان ممکن است نفعی هم عاید خودتان کند و سلامتی‌تان را افزایش دهد. ویلیام جی. چاپیک در دانشگاه ایالت میشیگان و ادوارد اوبراین در دانشگاه بوث شیکاگو طی تحقیقی دریافتند که داشتن همسری خوش‌حال‌‌‌تر به سالم‌تر‌بودن یک شخص گره خورده است، کاملن فارغ از اینکه خود فرد چقدر خوش‌حال یا ناراحت است.
شماری از مطالعاتِ قبلیْ خوش‌حالی یک نفر را با سلامتی و طول عمرش مرتبط می‌دانستند. اما محققان ‌پرسیدند که آیا بودن در کنار افرادِ خوش‌حال نیز ممکن است چنین تأثیر مشابهی بر ما داشته باشد یا خیر. برای به‌آزمایش‌گذاشتن این نظریه، چاپیک و اوبراین سلامتی و خوش‌حالیِ قریب به دوهزار زوجِ پنجاه تا نودوچهارساله را طی شش سال سنجیدند. هر دوی زوج‌ها به خوش‌حالی فردی و رضایت خاطر از زندگی‌شان نمره دادند و به پرسش‌هایی دربارة سلامت جسمانیِ شخصی نیز پاسخ گفتند. آن پرسش‌ها شامل میزان فعالیت‌شان و همۀ مشکل‌های مزمن سلامتی می‌شد.
نتیجۀ حاصل آن بود که خوش‌حالیِ همسرِ یک نفر قوین به این وابسته است که چقدر خود فرد، از لحاظ سلامت کلی و آسیب‌های جسمانی و میزان فعالیت، سالم بوده است. ظاهرن این مطلب دربارۀ هر دو طرف صادق بود. فراتر از این، تأثیر خوش‌حالیِ همسر بر سلامت یک نفر از میزان خوش‌حالیِ خود او مستقل بود. چاپیک و اوبراین نوشتند: «این تحقیق اثبات کرد که گویا همسرِ خوش‌حال را می‌توان نشانگر سلامتی خودِ فرد دانست.»
این ارتباط را می‌توانیم با چند نظریه توضیح دهیم: یکی اینکه مراقبتی که یک همسر خوش‌حال (به‌جای همسری ناراحت) از فرد می‌کند می‌تواند سلامت وی را افزایش دهد؛ دیگر اینکه داشتن همسری مثبت‌اندیش‌تر احتمالن به فرد این روحیه را می‌دهد که در جهت سلامتی‌اش کارهایی انجام دهد، همچون ورزش‌کردن، تغذیۀ سالم و خواب منظم؛ در نهایت زندگی با همسری خوش‌حال‌‌‌تر می‌تواند حس سعادت عاطفی را افزایش دهد و شاید میزان استرس و همچنین خطر مسایل استرس‌محور را کاهش دهد.
این یافته‌ها همچنین نشان داد که مفهوم سلامتیِ جسمانی چگونه گسترده‌تر از آن چیزی است که فکرش را می‌کنیم، یعنی بیشترْ مفهومی نظام‌مند است تا مساله‌یی فردی.
اوبراین می‌گوید: «یافته‌های پیشین خالی از بستر اجتماعی‌اند. تصویری که ترسیم شده است عمدتن دربارۀ خودِ فرد جدا از دیگران است اما، در زندگی روزمره، سلامتی و خوش‌حالیِ ما ممکن است عمدتن از افراد اطراف‌مان تأثیر بپذیرد. ما یک‌ جور اثر «انتقالی» را مشاهده کرده‌ایم: همسرانِ خوش‌حال‌‌‌تر از خودهای شادتر خبر می‌دهند.»
پس اگر شما همسر خوش‌حالی داشته باشید، احتمالن عادات سالمِ وی تأثیرهای منفی ناشادمانی را خنثا می‌کند. اگر تحقیق‌های آیندهْ این ارتباط را تأیید کند، خوش‌حالیِ همسر شاید روزی شاخص دیگری برای سلامت شود. اوبراین می‌افزاید: «این تحقیق راه جدیدی را پیش می‌نهد تا بلقوه کاهش سلامتی را در افراد تشخیص داده و درمان کنیم. همسری ناراحت ممکن است نشانۀ مشکل‌های سلامتی در افراد باشد.»
نویسنده: آلیس جی. والتون
منبع: شیکاگو بوث ریویو/ ترجمان

ادامه مطلب

سران دولت در امور کمیسیون‌های انتخاباتی مداخله می‌کنند!

بنیاد انتخابات شفاف افغانستان (تیفا) در حضور رییسان کمیسیون‌های انتخابات و شکایت ابراز کرد گزارش‌هایی به این نهاد رسیده که سران دولت در امور کمیسیون‌ها مداخله می‌کنند.
نعیم ایوب‌زاده، رییس این نهاد روز یکشنبه در نشستی در حضور نجیب‌الله احمدزی؛ رییس کمیسیون انتخابات و عبدالعزیر آریایی؛ رییس کمیسیون شکایات انتخاباتی به رسانه‌ها گفت که مداخله‌های سیاسی در امور انتخابات جریان دارد.
آقای ایوب‌زاده اضافه کرد گزارش‌هایی که به ما رسیده حاکی از مداخله سران دولت در امور انتخابات است و ما درصدد مستندسازی این گزارش هستیم.
رییس تیفا گفت از سران دولتی می‌خواهیم که در امور انتخابات مداخله نکنند و اجازه بدهند کمیسیون‌های انتخاباتی با استقلال کامل به کارهای خود رسیدگی کنند.
وی به سران دولتی هُشدار داد که اگر دست از مداخله‌های خودشان برندارند، افشاسازی می‌کند و آن وقت مردم با دولت طرف خواهند شد.
نجیب الله احمدزی، رییس کمیسیون انتخابات در همین حال بدون رد کردن ادعاهای رییس بنیاد تیفا گفت، به صورت تلویحی، معرفی نکردن یک تن به عنوان رییس دارالانشا را مداخله در امور کمیسیون انتخابات بیان کرد و گفت که از رییس جمهوری می‌خواهیم که هر چه زودتر کسی را انتخاب کند.
آقای احمدزی خاطرنشان کرد که کمیسیون با مشکلات زیادی چون ناامنی و کمبود منابع مالی مواجه است و گفت که از سران دولت می‌خواهیم که تدابیر امنیتی و مالی را انجام دهند و مداخله نکنند.
رییس کمیسیون انتخابات همچنین اشاره کرد که اجازه نمی‌دهد کسی در امور کمیسیون دخالت کند.
کمیسیون انتخابات حدود یک ماه پیش، سه تن را به رییس جمهوری برای احراز کرسی ریاست دارالانشای کمیسیون انتخابات معرفی کرد تا رییس جمهوری از میان این سه تن؛ یکی را به عنوان رییس تعیین کند.
عبدالعزیر آریایی، رییس کمیسیون مستقل انتخابات نیز، انتخابات پیش رو را یک “آزمون” خواند و گفت که اگر این آزمون قربانی افراد و اشخاص شود، کشور به سمت یک بحران بزرگ خواهد رفت.
مسوولان بنیاد تیفا همچنین گفتند که عملکرد دولت در برابر انتخابات باید صادقانه باشد تا مردم به انتخابات باور کنند و انتخابات را قاعده‌یی برای تغییر بدانند.
ناممکن بودن برگزاری انتخابات در زمان معین
ریاست جمهوری حدود ده روز پیش گفته بود که کمیسیون انتخابات در نشست‌هایی که با سران دولت و سفیران کشورهای همکار داشته، تصمیم دارد که تقویم انتخاباتی را تا اوایل حمل سال آینده مشخص کند.
بنیاد انتخابات شفاف افغانستان اما در نشست امروزش ابراز کرد ارزیابی‌های صورت گرفته شده نشان می‌دهد که امکان برگزاری انتخابات در زمان مشخص شده وجود ندارد.
نعیم ایوب زاده گفت که برای انتخاباتی شفاف باید ساختار آماده و توانایی عملیاتی وجود داشته باشد. او علاوه کرد اکثر کمیشنرانی که انتخاب شده‌اند، تجربه کافی در امور برگزاری انتخابات را ندارند و دولت در این زمینه واقع‌بینانه عمل نکرده است.
وی همچنین اضافه کرد که تاکنون فهرست رای‌دهندگان تهیه نشده، حوزه‌های انتخاباتی در هاله‌یی از ابهام است، مراکز رای‌دهی ارزیابی نشده و طرزالعملی درست در قسمت استخدام و نظام انتخاباتی تهیه نشده است.
رییس تیفا موارد ذکر شده را از جمله عامل‌هایی نام برد که بر ناممکن‌سازی برگزاری انتخابات در حمل سال آینده خورشیدی مُهر صحت می‌زند.
این گفته‌ها در حالی مطرح می‌شود که چندی پیش، شاه حسین مرتضوی معاون سخنگوی ریاست جمهوری به نقل از رییس جمهوری گفته بود که بر اساس قانون انتخابات جدید، هر کس و یا گروهی که در انتخابات پیش رو تخطی، تقلب و یا فساد کند به صورت جدی مورد تعقیب نهادهای عدلی و قضایی قرار می‌گیرد.
از سوی دیگر مهمترین پرسش و دغدغه اصلی فرا روی انتخابات، مساله تک‌کرسی شدن انتخابات است.
کمیسیون انتخابات چندین هفته پیش؛ چندین نشست با نمایندگان احزاب سیاسی، فعالان مدنی و نخبگان جامعه برگزار کرد تا بر سر نحوۀ برگزاری -تک کرسی یا غیر از آن- انتخابات تصمیم بگیرد.
کمیسیون در نشست‌هایی که داشت، سه طرح را به ریاست جمهوری ارایه کرد: ۱- تقسیم حوزه‌های انتخاباتی بر حوزه‌های تک‌کرسی (در قانون جدید این گونه ذکر شده)، ۲- تقسیم حوزه‌های انتخاباتی بر حوزه‌های کوچک‌تر و ۳- استفاده از حدود ولایت‌ها به حیث حوزه‌های انتخاباتی.
در پیوند به برگزاری انتخابات، گمانه‌هایی نیز وجود دارد که تمایل کمیسیون مستقل انتخابات نیز به روش سوم (استفاده از حدود ولایت‌ها به حیث حوزه‌های انتخاباتی) است.
از سوی دیگر برخی از کارشناسان و فعالان جامعه مدنی و انتخاباتی نیز بر این باورند که برگزاری انتخابات به روش ولایتی می‌تواند روند برگزاری انتخابات را تسریع کند.
شاه حسین مرتضوی اما در این مورد گفته بود که این طرح به کابینه مراجعه شده تا تصمیم نهایی گرفته شود. او از نظر دولت در این باره سخنی نزد.
علی‌رضا احمدی/ راه مدنیت
 

ادامه مطلب

معضل مهاجرت به اروپا؛ ناکامی دولت یا جامعۀ جهانی؟

پدیدۀ مهاجرت که در سال‌های اخیر شدت گرفته است حال صرف یک چالش محلی نه که به یک معضل جدی بین‌المللی مبدل شده است. در آخرین مورد پنج‌شنبه گذشته، کشور آلمان تعداد ۱۸ افغان مهاجر را به افغانستان برگرداند. در دو مورد دیگر پیش از این شماری از افغان‌های پناهنده در آلمان توسط اداره مهاجرت فدرال آلمان به افغانستان برگشت داده شدند.
سایت دویچه‌ویله به نقل از یک روزنامه آلمانی نگاشته که رقم پناه‌جویان افغان که در معرض اخراج از آلمان قرار دارند، به ۱۲هزار۵۸۱ تن رسیده و از این میان، دو هزار و۱۳۳ تن به گونه قاطع پاسخ رد دریافت کرده‌اند.
این درحالی‌ است که به‌خصوص در سه‌سال اخیر هزاران افغان به کشورهای اروپایی و به‌طور عمده آلمان پناهنده شده‌اند. اکثر این مهاجران که از مسیرهای پرخطر دریایی به شکل غیر قانونی به اروپا و جرمنی رسیده‌اند، دشواری زیادی را در این مسیر دیده‌اند.
آماری در دست نیست که چه تعداد مشخصی کشور را ترک گفته‌اند، ولی آنچه مسلم است، رقم پناهندگان افغان به کشورهای اروپایی شامل ده‌ها هزار تن می‌شوند که اکثر آنان جوانان و نیروی بشری فعال جامعه هستند.
بدون تردید بخش عمدۀ این پناه‌جویان، جوانان تحصیل‌کرده‌یی را شامل می‌شود که بیش از هر شرایط دیگر امروزه برای مرمت و استحکام پیکر اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور به آن‌ها نیاز است، ولی با تاسف باید گفت که همین نیروی بالنده حالا حتا برای خودشان هم درد سری بیش نیستند.
کشورهای مبدا هم مشکل‌های خود را دارند. اگر تفاوت‌های فرهنگی را کنار بگذاریم و بحث امنیتی آن کشورها را نیز نادیده بگیریم، با توجه به میزان سیل‌آسای مهاجرت نمی‌توانند همه را بپذیرند و ناگزیرند اولویت‌بندی‌هایی را در نظر داشته باشند، ولی نکتۀ مورد توجه در خصوص پناهنده‌های ما این است که در نبود شرایط لازم برای زندگی در افغانستان به همان میزان که حکومت و دولت افغانستان مقصر است به همان پیمانه کشورهای کمک‌کننده کوتاهی دارند.
چیزی در حدود ۱۴ سال، ۴۲ کشور به شمول همین آلمان ۱۵۰ هزار نفر در افغانستان نیروی نظامی داشتند و تا هنوز کمک‌های مالی این کشورها البته با نوسان‌هایی ادامه دارد، اما چرا هنوز بخش قابل توجهی از جامعه ما که رنگ حمایت‌های جهانی را هم با خود دارند، مجبور به ترک وطن می‌گردند؟
شایان ذکر است که در ۱۵ سال گذشته در افغانستان بیش از ۱۴۰ میلیارد دالر از آدرس کمک‌کننده‌های خارجی سرازیر شده است. درحالی که ناامنی، بیکاری و نبود شرایط مناسب زندگی از مهم‌ترین دلایل جوانانی‌اند که به اروپا مهاجرت می‌کنند.
افزایش پدیدۀ مهاجرت از افغانستان خود نمونۀ واضحی از ناکامی کشورهای مساعدت‌کننده و حکومت‌های افغانستان است که نشان می‌دهد مصارف هنگفت نظامی و مالی در یک‌ونیم دهه گذشته، درست به مصرف نرسیده و حالا نتیجۀ اندکی هم در پی ندارد.
ناامنی، بیکاری، نا امیدی نسبت به زندگی و حتا نبود مصونیت اجتماعی از جمله دلایلی‌اند که موجب دلسردی جوانان از کشور شده و آنان را راهی سفر مرگ‌آفرین و غیر قانونی به اروپا کرده است.
گفته می‌شود که میان افغانستان و آلمان ماه‌ها پیش توافقی صورت گرفته بود مبنی بر اینکه افغان‌های داوطلب برگشتانده شوند، اما اگر قرار بر این بود که افغان‌های مهاجر از اروپا داوطلبانه برگردند، چرا با پذیرفتن خطرهای مرگ به شکل غیر قانونی راه اورپا را در پیش می‌گرفتند؟
مسوولان، امضای چنین توافقی را واضح نمی‌پذیرند، ولی مشخص است این روند برگشت مهاجران به‌طور حتم با تفاهم جانب افغانستان آغاز شده است و آلمان بدون توافق به چنین کاری دست نمی‌زند، اما این دور باطل است؛ دور باطلی که کاری را از پیش نخواهد برد، زیرا اگر از آن طرف دولت آلمان هر شش ماه تعدادی از پناهندگان را برگشت دهد، از این طرف قاچاق‌چیان انسانی روزانه صدها تن دیگر را وارد اروپا و آلمان می‌کنند.
بهتر است کشورهای دونر به‌خصوص کشورهای بزرگ اروپایی در یک روند همکاری با حکومت ما در بهتر شدن اوضاع افغانستان کار کنند و شرایط را به لحاظ امنیتی، شغلی و اجتماعی برای نسل جدید فراهم سازند. در غیر این، توقف پدیده مهاجرت با توجه به ابزارهایی که امروزه در اختیار قاچاق‌بران انسانی وجود دارند از محالات خواهد بود.

ادامه مطلب

«تهدید ششم برای امنیت ملی امریکا»/ پایان بازی چندپهلوی پاکستان؟

به‌دنبال اظهارات جنرال جان نیکلسن، جنرال جوزف دانفورد؛ رییس ستاد ارتش امریکا گفته که اگر قرار باشد تهدید ششم را برای امنیت ایالات متحده امریکا در نظر بگیریم، آن پاکستان خواهد بود.
آقای دانفورد که در انستیتیوت بروکینگز در یک برنامه بررسی اولویت‌های امنیتی امریکا در پاسخ به پرسش‌هایی این سخن را زده، پاکستان را در کنار پنج نگرانی چون روسیه، چین، ایران و کوریای شمالی، به عنوان نگرانی ششم امنیت ملی امریکا توصیف کرده است.
وی در پاسخ به سوالی گفته که « من فکر می‌کنم که اگر تهدید دیگری به فهرست تهدیدهای ایالات متحدۀ امریکا اضافه شود، آن پاکستان خواهد بود.»
پیشتر از این، جنرال نیکلسن؛ فرمانده عمومی ناتو در افغانستان گفته بود که پناه‌گاه‌های امن برای تروریستان در خاک پاکستان، مبارزه قاطع در افغانستان علیه افراط‌گرایی را ناممکن ساخته است. به باور او باید ریشه‌های تروریزم ابتدا از خاک پاکستان خشکانیده شوند.
پاکستان در مدت بیش از ۱۵ سال اخیر به عنوان یک متحد استراتیژیک امریکا در منطقه نقش چندپهلو بازی کرده و هیچ قدم راستی در جهت مبارزه با تروریزم نبرداشته است. از یک‌سال به این‌طرف اما، دیدگاه‌های جهانی به‌خصوص امریکا نسبت به نقش پاکستان عوض شده است.
این رویکرد جدید در میان تصمیم‌گیرندگان اصلی در سیاست‌گذاری‌های نظامی جهانی امریکا موجب این خواهد شد که افکار عمومی در سطح جهان در خصوص پاکستان دچار تغییرهای جدی گردد.
پاکستان در ۱۵ سال گذشته توانست افکار جهانی را در راستای منافع خود به درستی مدیریت کند و با همۀ سنگ‌اندازی‌ها در جهت مخالف برنامه‌های مبارزه با تروریزم جهانی، در پهلوهای مختلف از جناح‌های مختلف منطقه‌یی و جهانی باج بگیرد. اما حالا که جنرالان ارشد امریکایی با داشتن تجارب کافی نظامی در منطقه؛ بی‌پرده و جدی در برابر نقش تروریزم‌پروری پاکستان صحبت می‌کنند و حتا آن کشور را تهدیدی علیه امنیت ملی امریکا قلمداد می‌کنند، معلوم می‌شود که فصل بازی چندپهلوی پاکستان به سر رسیده است.
شاید یکی از دلایلی که پاکستان را در رسیدن به اهداف منطقه‌یی‌اش کمک کرد، سیاست‌های ناحساب‌شده‌یی بود که از آدرس حکومت کرزی به چپ‌وراست چون آب‌وآتش پرتاب می‌گردید. آقای کرزی در دو دوره زعامت‌اش بیش از بیست سفر به پاکستان داشت و تلاش‌های یک‌جانبۀ زیادی کرد تا بتواند در موردی با پاکستان کنار آید، اما با همه این تلاش‌ها پاکستانی‌ها با وی بازیی طفلانه‌یی در پیش گرفته بودند و هرگز هم حساب درستی روی کرزی باز نکردند. سیاست‌مداران کارکشتۀ پاکستان که می‌دانستند تمام تلاش کرزی برای حفظ قدرت است و برنامۀ دیگری ندارد، گاهی با چند حرف دروغ او را خوشحال می‌کردند و برخی اوقات با تهدیدهای زیرزمینی کرزی را کنترول می‌کردند و زمانی هم با وعده‌های همکاری در حفظ چوکی‌اش.
همین بازی خام افغانستان و عدم برخورد قاطع و شفاف، موجب شده بود که جهان نیز حرف‌های گرم‌وسردی که گاهی از آدرس افغانستان گفته می‌شد را جدی نگیرند و پاکستان با خیال آرام به بازی‌اش ادامه دهد.
هرچند جنجال‌های درون‌حکومتی انرژی حکومت وحدت ملی را بیشتر از مسایل مهم و اساسی به مسایل پیش پا افتاده به مصرف می‌رساند، ولی با این هم این حکومت تا حدودی در سیاست‌های خارجی و تعریف یک دکترین سیاست خارجی توفیقی داشته است.
موقف‌گیری‌های شفاف افغانستان در جلسات متعدد منطقه و جهانی و موقف‌گیری نماینده افغانستان در سازمان ملل مقابل پاکستان موجب این شده است که سرانجام برخی چهره‌های امریکایی حرکت‌های پاکستان را زیر نظر داشته باشند. آنچه را در یک ماه اخیر دو جنرال ارشد نظامی امریکا در برابر پاکستان اظهار داشته‌اند، بیانگر این است که پس از این حرکت‌های پاکستان هرازگاهی تحت یک دیدبانی جدی جنرالان امریکایی قرار خواهد داشت و این کشور همسایۀ ما دیگر نمی‌تواند با گرگ دنبه بخورد و با چوپان نوحه سر کند.
اما نکتۀ قابل تامل این است که با همه انتقادهای جدی هنوز ایالات متحده امریکا، در این مورد ابراز موقف رسمی نکرده و از کنار مساله با بی‌تفاوتی گذشته است.
اگر موقف‌گیری‌های ایالات متحده صرف یک اظهار نظر یا ابراز نگرانی در قالب حرف باشد، تاثیری بر رفتار پاکستان نخواهد داشت و همسایه ما همچنان با بی‌چشمی به رفتارهای زیک‌زاک و باج‌گیری از هر آدرس ممکن ادامه خواهد داد، چنان‌که تا حالا چنین بوده است.
در چنین وضعی نیاز است حکومت افغانستان روی موقف‌گیری‌اش پافشاری کند و ایالات متحده امریکا را متقاعد سازد که هزینۀ آوردن فشار بر پاکستان به مراتب کمتر و به صرفه‌تر از افزایش سربازان امریکایی در افغانستان و از سرگیری جنگ در کشور خواهد بود.
امید کریمی

ادامه مطلب